Bonaire en Panama 2022

23 juli: Dagmar is jarig en dat wordt gevierd. Er is een taartje geregeld en ze krijgt een mooi cadeau. Het ontbijt duurt (mede hierdoor) dermate lang dat onze buschauffeur een beetje onrustig wordt. Want…vandaag is de dag dat we gaan raften, leuk!! We komen 40 min te laat aan bij boquete outdoor adventures. Dus snel alle formulieren invullen, want daar zijn ze hier dol op. Je vult je naam, geboortedatum in en geeft akkoord dat als je wat overkomt, iets kwijt raakt of nat wordt dit je eigen verantwoordelijkheid is. Toen alles was ingevuld kon de bus met ongeveer 20 personen, waaronder Nederlanders, Amerikanen en Duitsers, vertrekken. De busrit naar de rivier neemt 1,5 u in beslag, dus tijd om even met onze mede landgenoten te praten in de bus. In Panama is de bevolking in opstand gekomen tegen de hoge brandstof en levensmiddelen prijzen. In Panama is er een groot verschil tussen rijk en arm. De bevolking demonstreert door de wegen te blokkeren, de zogenoemde route blocks. Aangezien er maar weinig wegen zijn in Panama zorgt dit voor problemen in het distribueren van levensmiddelen en brandstof en…. toeristen die zich willen verplaatsen van plek A naar B. Het reisbureau waar wij de reis geboekt hebben raadt ons af naar Bocas del Torro (onze volgende bestemming) te gaan vanwege minstens 5 route blocks. De Nederlanders die voor ons zitten zijn met 2 grotere kinderen op reis (en alleen handbagage) en hebben besloten de route naar Bocas, georganiseerd door een lokaal bureautje, toch te gaan afleggen met een busje. Aan de ene kant van de route block komt het busje met toeristen aan, aan de ander kant van de route block staat het volgende busje waar je dan weer instapt. Zo lijkt het erop dat je toch van plek A naar B kan. Omdat wij met een grote groep zijn en 6 kinderen lijkt het ons toch niet slim om dit te gaan ondernemen. Dus het reisbureau gaat op zoek naar een alternatief voor ons. Wel jammer omdat we ons allen wel ontzettend verheugd hadden op Bocas del Torre. Maar goed, we gaan wel zien wat wel mogelijk is. Eerst maar even concentreren op het raften.

We komen aan, er zijn 5 boten en we krijgen goede instructies. Na 1 min raften kunnen meteen man overboord oefenen, want myrthe valt head first in het water en gaat volledig kopje onder. Lars grijpt haar meteen aan haar zwemvest en samen met de gids ligt ze binnen 3 seconden weer in de boot. Wel even geschrokken, maar geen tijd om hier enigszins over na te denken, want al snel komen we in de volgende versnelling. Iedereen is aan het genieten, allemaal hebben we een big smile op onze gezichten. De omgeving is ook zo ontzettend mooi. Enorm hoge kliffen met alleen maar groen. Het doet denken aan de groenwanden in gebouwen (wat nu echt een trend is) maar dan puur natuur. Onderweg zien we veel ijsvogels en zelfs een waterslang.

De gidsen stoppen halverwege, ongeveer 1,5 uur, voor een overheerlijke lunch met uitzicht op een waterval. Daarna vetrekken we voor deel 2 van de tocht. We zitten nog een paar keer vast op een rots en Myrthe en Bjorn mogen nog even het water in bij een rustig stuk en dan komen we aan op het eindpunt van ons raft avontuur. In de busrit terug naar Boquete dommelen we allemaal in slaap. Wat was het gaaf!!

24 juli: Het tree track mountain resort waar we zitten in Boquete is echt prachtig mooi. Het ligt 8 km buiten het centrum in de bergen op ongeveer 1800 meter hoog. Het bijzondere is dat het hier wat temperatuur betreft zeer aangenaam, zelfs een beetje koud, is in de avonden. Alle lange broeken en vesten die we mee hebben genomen worden gedragen, dus dat is mooi anders hadden we dit voor niks meegenomen uit NL. Het doet zelfs een beetje Zwitsers aan. Dus alle ski verhalen komen weer naar boven, er zijn er zelfs een paar die tijdens het ontbijt vertellen dat ze over skien, Zwitserland en Oostenrijk gedroomd hebben. Naast de mooie bergen in Bouqete zijn er veel koffie- en thee plantages.

Vandaag gaan we ziplinen, nog zo’n leuke activiteit die we met z’n allen doen. Er liggen 12 lijnen boven in de bergen. We worden volledig aangekleed en naar de eerste zipline gebracht. We hebben geen tijd om te twijfelen of te denken dat het best een beetje spannend is, want binnen de kortste keren worden we vastgezet aan de kabel en krijgen instructie hoe je het beste naar de overkant kan komen. En ja hoor… daar vliegen we van de ene naar het andere boom. Halverwege worden we nog even verzameld op een groter plateau waar we keurig 1 voor 1 worden aangehaakt aan de grote kabel zodat we geen kant meer op kunnen. echt wel heel grappig, het is een geoliede machine. De gidsen, een stel jonge Panamezen, hebben er zin in en zijn goed op elkaar ingespeeld. Ze proberen er voor te zorgen dat iedereen comfortabel is. Ze vragen of je het leuk vindt, hoe je heet, waar je vandaan komt en voor je het weet hang je weer aan de volgende kabel en vlieg je weer door de jungle naar de volgende boom. Genoten en achteraf toch een beetje spannend kwam iedereen zeer tevreden beneden.

In de middag lopen een aantal van ons nog even 8 km downhill naar het dorp. De rest neemt het transfer busje. We drinken een drankje in het dorp en eten een hapje in een leuk restaurantje en gaan redelijk op tijd naar bed.